28اوت 2023- در یافته های یک مطالعه کوهورت مشاهده ای که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت ارائه شد، محققان عوامل خطر قطع اندام تحتانی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت تجزیه و تحلیل کردند. آنها دریافتند که علاوه بر متغیرهای سبک زندگی که با خطر قطع اندام تحتانی مرتبط هستند، خطر قطع عضو برای افراد مسن، مردان و کسانی که طلاق گرفته بودند، بیشتر بود.

دکتر استفان جانسون، پزشک و محقق وابسته در مرکز تحقیقات مراقبت های بهداشتی دانشگاه، دانشکده پزشکی و سلامت در دانشگاه اوربرو در سوئد، گفت: متغیرهای سبک زندگی ارتباط قوی با قطع اندام تحتانی دارند. ارائه دهندگان خدمات بهداشتی باید افراد سیگاری و افرادی که از نظر بدنی فعال نیستند، را بیشتر تحت نظر داشته باشند.

دکتر جانسون و همکارانش داده‌هایی را از ثبت ملی دیابت سوئد از 66569 بزرگسال 18 ساله و بالاتر جمع‌آوری کردند که از سال 2007 تا 2016 به دیابت مبتلا بودند و قبلاً قطع عضو نداشتند. پیگیری تا قطع عضو، مهاجرت از سوئد، مرگ یا پایان مطالعه در سال 2017 ادامه یافت.

در طی یک پیگیری متوسط 4 ساله، 133 قطع عضو اندام تحتانی ثبت شد. پس از تعدیل متغیرهای همراه، بزرگسالانی که طلاق گرفته بودند در مقایسه با افرادی که متاهل بودند(=aHR 1.67؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.07 تا 2.6) و مردان در معرض خطر بالاتری برای قطع عضو نسبت به زنان بودند(=aHR 1.57؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.06 تا 2.34) . خطر قطع عضو اندام تحتانی برای هر یک سال سن بالاتر، 8٪ افزایش یافت(=aHR 1.08؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.05 تا 1.1).

دکتر جانسون گفت: افراد مسن مبتلا به دیابت تازه تشخیص داده شده باید توجه بیشتری به خطر قطع عضو داشته باشند، حتی اگر مدت بیماری آنها نسبتاً کوتاه باشد، زیرا سن بالاتر با خطر بالاتری برای قطع اندام تحتانی همراه است.

بزرگسالان مبتلا به نوروپاتی یا آنژیوپاتی (=aHR 4.12؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 2.84 تا 5.98)؛ زخم های قبلی پا(=aHR 8.26؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 3.29 تا 20.74)؛ و بیماری فعلی شدید پا (=aHR 11.24؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 4.82 تا 26.236)نسبت به بزرگسالان با پاهای سالم خطر بیشتری برای قطع عضو اندام تحتانی داشتند.

بزرگسالانی که انسولین دریافت می‌کردند، نسبت به افرادی که درمان دیابت آنها فقط با رژیم غذایی انجام می شد، خطر بالاتری برای قطع عضو اندام تحتانی داشتند(=aHR 2.03؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.1 تا 3.74).

افرادی که چاق بودند نسبت به بزرگسالانی با وزن طبیعی، خطر کمتری برای قطع عضو داشتند(=aHR 0.46؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 0.29 تا 0.75) ، یافته ای که بنظر دکتر جانسون بسیار تعجب آور بود.

دکتر جانسون گفت: از آنجایی که این یک مطالعه مشاهده‌ای است، نمی‌توانیم مطمئن باشیم که چرا چنین نتیجه ای در مورد افراد چاق مشاهده شده است. ممکن است تصادفی باشد، یا برخی از افراد با وزن طبیعی ممکن است به دلیل بیماری وزن خود را از دست داده باشند، که آنها را در معرض خطر نسبی بالاتری برای قطع اندام تحتانی قرار می دهد.

بزرگسالانی که سیگار می‌کشیدند، نسبت به افرادی که سیگار نمی‌کشیدند، خطر قطع عضو بالا‌تری داشتند(=aHR 1.99؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.28 تا 3.09).  ورزش کمتر از یک بار در هفته خطر قطع عضو را در مقایسه با یک بار ورزش در روز، افزایش می دهد(=aHR 2.05؛ 95% فاصله اطمینان(CI)، 1.3 تا 3.23).

دکتر جانسون گفت که تحقیقات آینده باید بر مداخلاتی متمرکز شود که می تواند خطر قطع اندام تحتانی را برای افراد مبتلا به دیابت کاهش دهد.

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20230818/smoking-little-physical-activity-increase-risk-for-lower-limb-amputations-in-diabetes